“Bir kitap bin hapishane kapatır”

Bir sav söz vardır : “Bir kitap bin hapishane kapatır” Ben hep şöyle yorumlarım bu söz: Ne gelirse başımıza bilgisizlikten gelir. Bu cehaleti ancak kitap okuyarak öğrenebiliriz. Peki, bu nice okumaktır? Okuduğumuzu anlamak ve özümsemekle kazanılır bu yetenek, bilgi birikim ve elbette uygulayarak…

**
…Denir ki, “ bir kitap okudum, dünyam değişti. “Ne güzel ve anlamlıdır bu söz. Gerçekten kitaplar, okuyan insanların dünya bakışlarını ve ufuklarını çoğaltıyor. Bende bir okur-yazar olarak, gazete ve dergilerde yazdıklarımı – 70 yıllık birikimimi- 75 yaşıma armağan olarak kitaplaştırdım.

Ben de bir kitap yazdım dünyam değişti. Kitaplar sayesinde farkına vardığım yüzümü değerlendirdim. YÜZÜM BANA BENZER dedim adına.  Yüzü kendine benzeyenleri anlattım bir bakıma. Bu nedenle, bu anlamlı günde karşınızda olmaktan da mutluyum…

**
Kütüphaneler Haftası, ülkemizde 53 yıldır kutlanıyor. Ne yazık ki, buna karşın kitapları yakanları, basılmayan kitapları yasaklayanları, uğraşan- emek veren yazar kocaların eşlerinin, kitapları kendileri için kuma sayanları kınıyorum…

Kitaplar vitrin süsü değildir. Kitaplar okunmak için edinmelidir. Kitap imzaları, kitap fuarları okurla yazarı buluşturan etkinliklerdir. Onca coşku ve kalabalıklar varken, kitapları çok pahalı ilan edenleri,  vakit bulamadıklarını söyleyenleri de unutmayın. Burada konu şurada düğümleniyor: “Okuma alışkanlığı sorunu.”

Oysa bunun doğrusu okuma bilincidir. Kitapları okumuş olmak için satır aralarını çizmek (döne döne okumayı) engelliyor. Bilinçli okuma engelleniyor…

***
Artık kitabıma geçebiliriz- Niye geç kaldım? Bunu açıklamam uzun sürer. Ancak şunları neden olarak sayabilirim:
1-      Gazete – dergi için yazdığımdan başka uğraşlarımdan zaman bulamadım kitabı hazırlamaya. Kızım imdadıma yetişti. Bu kitabı ona ve dizgi ve tasarımcım Sabire Özdemir’e borçluyum.

2-      Yaklaşık 35 yıllık bir yazı uğraşım-gazeteciliğim var. Malum, bu yazılarda tekrarlar çok olur. Bunları ayıklamak çok zor oldu; âdeta yeniden yazdım çoğunu. Düşünün ki, yazımda, dili kullanmada, sözcüklerin en yenilerini kullanmadaki özenim de bu gecikmede önemli bir nedendir. Kuşkusuz maddi olanaklar da var. Dahası,beni desteklemesi gereken dostlarımın çekimser kalmalarını da saymalıyım.

3-      Ankara Dostlarımın yaklaşımı da önemli bir nedendi. Beni yazmaları için tanımaları gerektiğini söylemeleri, kitapsız oluşumu öne sürmeliydi. Oysa 15 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Onlar ünlüydü, ben onları kaş kere yazmıştım. Beni herkesin Dostu Anton (Stefan ZWEİK’ın bir öykü kahramanı ilan bile edeni vardı dostlarım arasında. Demek ki, 75. Yaşıma kısmetmiş kitapsızlıktan kurtulmak…

Bu habere de bakabilirisiniz

Manisa’ya gelen işçilerin koronavirüs bulaştırma riski..

DÜNYA’NIN GÖZÜ KULAĞI ‘KORONA BORSASI’NDA Kimilerine göre 2019 yılının Aralık sonunda kimilerine göre de 2020 yılının …

Bir Cevap Yazın

error: Content is protected !!
%d blogcu bunu beğendi: